[Fic KHR] Omega Plus (Hibari/Lambo)ch.2
posted on 14 Nov 2008 22:41 by aiwensnow in Fiction
Title: Omega Plus
Author: Snow dome
Category: Romance
Pairing: Hibari Kyoya/Lambo
Rating: Nc-17
Spoilers: เรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง เรื่อง Katekyo Hitman Reborn
Summary: อ่านเอาเองจ้า (^^ “)
แอ๊ด... แรมโบ้ค่อยๆ เปิดบานประตูห้องนอนสีน้ำตาลเข้ม แล้วเดินมานั่งริมเตียงขนาดควีนไซด์มองคนที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงอย่างเป็นกังวล มือนวลขาวลูบไปตามใบหน้าคมของคนเบื้องล่างก่อนจะวางมือวัดอุณหภูมิที่หน้าผากมน
ไข้ลดลงไปเล็กน้อยเพราะฤทธิ์ยาแต่ถ้าไม่เช็ดตัวมีหวัง... ได้นอนซมอยู่อย่างนี้เป็นสัปดาห์แน่
หนุ่มผมยุ่งเลื่อนกาละมังใส่น้ำพร้อมผ้าชุบที่นำมาไว้ตั้งแต่เมื่อครู่ จากนั้นจึงบิดผ้าที่ชุบน้ำไว้มาดแล้วจึงเช็ดตัวให้ชายหนุ่ม เสียงครางเครือดังลอดจากลำคอร่างสูง ทั้งสะบัดร่างหนีน้ำเย็นชืดจากมือแรมโบ้ ให้คนเช็ดตัวนึกรำคาญ
แรมโบ้ตบหน้าเรียกสติฮิบาริเบาๆ เพื่อบอกสิ่งที่เขากำลังทำให้และให้เลิกดิ้นหนีเสียที
และในที่สุดชายหนุ่มร่างสูงก็ปรือตาขึ้นอย่างอ่อนแรงแบบที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน สายตาที่อ่อนระโหยเพราะพิษไข้เพ่งมองที่หนุ่มผมยุ่ง แลเห็นเป็นใบหน้าหวานล้ำของเด็กหนุ่มที่เขาหลงรัก ริมฝีปากซีดจางเผยอขึ้นพูดแบบไร้เสียง ...สึนะโยชิ...
“คุณฮิบาริ ปวดหัวหรือเปล่าครับ?” เสียงหวานถามด้วยความเป็นห่วง วงหน้าหวานเกินชายของเด็กหนุ่มมีน้ำเกาะพราวน้อยๆ ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ที่มีอยู่ในตัวให้เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม ให้ฮิบาริจ้องมองอย่างหลงใหลและลืมตัว
ฝ่ามือเรียวบางขยับขึ้นเช็ดเหงื่อบนใบหน้าของชายหนุ่มร่างคนสูง แล้วพร้ำเรียกเขาเหมือนเรียกให้มีสติ
แต่แล้วด้วยความหลงใหลและความหึงหวงยามนึกถึงร่างเล็กที่กลายไปเป็นของเจ้าของแหวนแห่งสายหมอก ฮิบาริจึงจับมือบางและออกแรงทั้งหมดที่มีในตอนนี้กระชากร่างเล็กให้เซลงนอนกับเตียงนุ่ม ก่อนที่เขาจะขึ้นคร่อมอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมฉ่ำไปด้วยพิษไข้ จ้องมองร่างเล็กด้วยสายตาแห่งความเป็นเจ้าของ
“คะ – คุณฮิบาริ ทำอะไรนะครับ?” แรมโบ้ถามเสียงสั่นพร่าด้วยความกลัว
แต่กลับกัน เมื่อร่างสูงเห็นแรมโบ้เป็นสึนะ เขาย่อมเห็นสึนะที่กำลังยั่วเย้าเขาอยู่ด้วยท่าทางที่หวั่นเกรงเฉกเช่นยามปกติ แต่ความจริงเขาไม่อยากให้สึนะมองเขาแบบนั้น อยากให้มองเขาเช่นคนรัก... ไม่ใช่แค่รุ่นพี่!!
“คุณฮิบาริ...” หนุ่มหัวยุ่งพยายามยื้อแขนออกจากมือของอีกฝ่าย ที่แม้จะอ่อนแรงลงแต่ก็ยังคงความถึกไว้เช่นเดิม แรงเยอะจริงๆ...
“หุบปาก!” สิ้นเสียง ร่างสูงก็ตรงเข้าประทับริมฝีปากอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว
ร้อนแรง... โลมเล้า...เต็มไปด้วยความต้องการ... จุมพิตลึกล้ำกลืนกินสติของหนุ่มหัวยุ่งไปสิ้น ฝ่ามือหยาบโอบกอดลูบไล้สลับเค้นคลึงไปทั่วผิวกายขาวเนียนพันธนาการแรมโบ้ไว้ด้วยตัณหาจนลืมที่จะขัดขืน ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าควานหาความหวานจากริมฝีปากบาง
“อะ...อา... อย่า....”
เสียงประท้วงเครือเสียงลมหายใจ และก็ถูกกลืนหายเข้าลำคอไปเมื่อฮิบาริมอบจุมพิตร้องแรง ขบเม้มที่ริมฝีปาก พร้อมฝ่ามือที่เริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ให้ร่างบางเปลือยเปล่าในพริบตา
ริมฝีปากร้องแรงเปี่ยมล้นด้วยความต้องการของร่างสูงผละออกจากริมฝีปากบาง จุมพิตแลบเลียใบหูและขบกัดอย่างปรารถนา นวดคลึงสะโพกอย่างดุดัน เขาไซ้ซอกคอหอมกรุ่นและแผ่นอก เสียงร้องครางด้วยความสุขสมดังเครือพร้อมเสียงห้ามปราม แรมโบ้ยกมือข้างหนึ่งขึ้นปิดปากพลางพยายามดันอีกฝ่ายออกด้วยแรงที่มี
“คะ – คุณ...ฮิบาริ... หยุดเถอะ...ครับ...”
คำอ้อนวอนเรียกรอยยิ้มหยันบนใบหน้าคมเข้ม มือหยาบเลื่อนไปกุมแก่นกายของร่างบางแล้วบีบแน่นเรียกเสียงโอดครวญ
“ให้ฉันหยุด เพราะไม่ใช่ไอ้สัปปะรดหัวเน่านั้นใช่ไหม!!?”
“ไม่... คุณฮิบะ...อ... อย่า! ตรงนั้น!!”
แรมโบ้แทบกรีดร้องเมื่อชายร่างสูงลากริมฝีปากกลืนกินลงเบื้องล่างปรนเปรอด้วยปลายลิ้นร้อนและสัมผัสด้วยริมฝีปากเผ็ดร้อนรุนแรง!
ชายผู้รุกรานเคล้นคลึงที่ยอดอกอย่างคลั่งไคล้ กลืนกินความหอมหวานจากผิวกายเด็กหนุ่มอย่างไม่รู้เบื่อ เสียงครวญครางน่าเอ็นดูเรียกให้เขาเร่งเร้าจังหวะมากขึ้น จากเสียงร้องประท้วงกลายเป็นเสียงร้องครวญด้วยตัณหาทำให้ฮิบาริเผยยิ้มหยัน
ความปรารถนาคลั่งไคล้ในกายของสึนะในความคิดของเขา ทำให้เขารุกรานรุนแรงมากขึ้น ริมฝีปากละออกจากแก่นกายร้อนระอุแทนที่ด้วยมือหนาที่โอบรัดและเร่งเร้าจนเด็กหนุ่มเริ่มขืนกายออกจนติดผนัง ฝ่ามือแกร่งกระตุ้นเร้ารุนแรงครั้งแล้วครั้งเล่าจนเมื่อเห็นร่างในอ้อมกอดบิดเกร็ง ชายหนุ่มจึงเร่งจังหวะขึ้นและมอบจุมพิตที่ร้อนแรงกลืนกินเสียงครางอ้อนหวานราวกับขนมหวานเลิศรส และในที่สุด...
ร่างบางกรีดร้องอย่างซาบซ่านแม้ริมฝีปากจะถูกพันธนาการครอบครองด้วยจุมพิตก็ตาม สายน้ำสีขุ่นหลั่งไหลจนอุ่นร้อนไปทั่วมือ
ฮิบาริถอนริมฝีปากและพิศมองใบหน้าที่เรือแดงด้วยแรงอารมณ์อย่างหลงใหล
“คะ... คุณฮิบาริ...”
เสียงเรียกชื่อของเขากระตุ้นให้เขาปฏิบัติการขั้นต่อไป มือหนาวาดลงบดปลายนิ้วนวดคลึงเบื้องล่างลึกล้ำและสอดปลายนิ้วรุกรานภายในกาย ลื่นไหลด้วยน้ำสีขุ่นที่ร่างบางหลั่งไว้ รุกรานเข้าทีละน้อยสร้างความอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วสะโพก เจ็บมากจนแรมโบ้ร้องประท้วง
“อย่า! ผมเจ็บครับ... คุณ...ฮิบาริ...”
เสียงกระเส่าและแรงบีบรัดรอบนิ้วกำลังทำให้ฮิบาริสิ้นความอดทน!
แรมโบ้ซุกหน้าลงกอดหมอนด้วยใบหน้าปริ่มน้ำตา ไหล่เล็กสั่นเทาน้อยๆ ยิ่งปลุกอารมณ์ให้ร่างใหญ่ยิ่งขึ้นไปอีก ปลายนิ้วรุกรานเพิ่มปลุกให้แรมโบ้เกร็งไปทั้งตัวด้วยความเจ็บ นิ้วที่บดเบียดเสียดสีกับร่างกายคับแน่นขยับเข้าออกอย่างรวดเร็วไร้ปราณีและกระชากออกอย่างรุนแรง
“อ๊า!! คุณฮิบาริ! อย่าครับ!! ”
ฮิบาริไม่หยุดฟังเสียงอ้อนวอน เขาปลดอาภรณ์เบื้องล่างของตนออกให้พ้นจากความอึดอัด ร่างกายที่อัดแน่นไปด้วยความปรารถนาเบียดดันแทนที่ปลายนิ้วของตนอย่างรวดเร็วและรุนแรง!
เสียงกรีดร้องดังเครือเสียงสะอื้น ฮิบาริจ้องมองร่างที่ถูกยกสะโพกขึ้นสูงอย่างพอใจ เขาเบียดดันร่างกายไปตามความเคลื่อนไหวอย่างร้อนแรง ขยับปลายนิ้วนวดคลึงแก่นกายที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของร่างบางหวังผ่อนคลายอาการเจ็บที่เบื้องล่างให้ครั้งแล้วครั้งเล่า จนเด็กหนุ่มในอ้อมกอดโอนอ่อนและเสียงร้องครางด้วยความสุขก็ดังแทนที่ความเจ็บปวด
“ฮ้า... คุณฮิบาริ... ได้โปรด....”
ลมหายใจหอบรัวตามจังหวะสอดแทรกจากเบื้องล่าง
ชายหนุ่มผู้รุกรานยอมหยุดนิ่งอยู่ภายใต้และเร่งเร้าจังหวะที่ฝ่ามือฉุดกระชากสติของเขาไปสิ้น แรมโบ้ยกแขนที่สั่นสะท้านโอบรอบคอร่างสูงอย่างเผลอไผล ฮิบาริแลบเลียปลายลิ้นอย่างกระหาย กระชากร่างบางให้หลุดลอยจากพื้นเตียง เด็กหนุ่มซบใบหน้าลงกับแผ่นอกร้อนของเขาอย่างทรมานจากกระแสซาบซ่านเบื้องล่าง
แรงเสียดสีจากผิวกายที่แนบชิดทำให้เด็กหนุ่มแทบละลาย ริมฝีปากบางพร่ำคำเว้าวอนด้วยแรงฉุดรั้งที่ถี่กระชั้น
“อะ...อา....คุณฮิบะ...อ๊า...!”
แรมโบ้กรีดร้องลั่น รับจุมพิตแน่นหนักจากเบื้องหน้าที่ปลดเปลื้องตัณหาในกายของเขาออกมาหมดสิ้น แต่ยังคงกระชากดึงด้วยจังหวะที่ร้อนแรงครั้งแล้วครั้งเล่าอีกนับไม่ถ้วนจนเขาเสร็จสิ้นความปรารถนาออกมารินรดใส่ผิวกายของฮิบาริไม่ยาก
ฮิบาริมองใบหน้าที่แดงเรื่อและหอบเหนื่อยเพราะแรงปรารถนา
ก่อนที่จะตวัดกายเข้าทาบทับร่างข้างใต้และสอดแทรกรุนแรงอีกครั้ง ริมฝีปากอุ่นร้อนมอบจุมพิตหวานล้ำราวยาพิษให้ร่างบางและเริ่มต้นบทรักบทใหม่ให้อีกครั้ง เสียงครางเครือดังลอดลำคอเพรียงระหงตลอดทั้งวันจนสิ้นแรงปรารถนาสุดท้าย ร่างสูงใหญ่ขยับกายรุกรานหนักหน่วงและถอนกายออก รินรดความปรารถนาของตนใส่ร่างที่รองรับอารมณ์จนหมดสิ้น
แรมโบ้ส่งเสียงครางหวาน ดวงหน้านองน้ำตามองร่างสูงอย่างหมดเรี่ยวแรงก่อนจะปิดเปลือกตาลงอย่างอ่อนล้า
พลันเสียงทุ้มก็ส่งเสียงครางฮืมอย่างพอใจและโอบกอดเขาไว้แนบแน่นและหลับลึกลงในทันที
“...สึนะ....”
เสียงเรียกชื่อแรกดังออกมาจากริมฝีปากซีดเพราะพิษไข้ ปลุกให้หนุ่มผมยุ่งผู้อยู่ในอ้อมกอดปรือตามองอย่างเจ็บปวด น้ำตาที่หยุดไหลกลับมาไหลอีกครั้ง ร่างกายที่เจ็บระบมจากแรงปรารถนาของฮิบาริ และชื่อที่ไม่ใช่ชื่อเขา...
ทำให้เขารู้ว่า... เขาเป็นเพียงตัวแทนของซาวาดะ สึนะโยชิเท่านั้น....
o(╥﹏╥)o Σ( ° △ °|||)︴(/"〒 _ 〒)/ (⊙＿⊙) ε=(￣。￣;)