[Fic KHR] Kiss for 10 years

posted on 04 Sep 2008 11:41 by aiwensnow in Fiction

Title: Kiss for 10 years

Author: AiwenDil

Pair: 2180

Catetory: Romance

Rating: PG

Spoilers: ชอบของแปลก ขอสักที =[]=

Summary: ฉันรักเธอไม่ว่าจะนานเท่าไร

ไม่ว่าจะเล็ก....หรือใหญ่

ไม่ว่าจะกว้าง....หรือแคบ

ไม่ว่าจะปัจจุบัน หรือ อนาคต

ทั้งตอนนี้และตอนหน้า

ไม่ว่าจะหนัก หรือ เบา

ถึงแม้จะท้อ...และอ่อนล้า

ไหล่ของฉัน...ก็พร้อมจะให้นายพักพิง

ฉันจะขอพักที่บ่าเธอ

“เป็นอะไรไปหรอยามาโมโตะ ?” เสียงหวานดังขึ้นข้างหูปลุกให้ร่างสูงกว่าสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ

“อ๊ะ....อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่วันนี้สึนะต้องไปแล้วสินะ ?” หนุ่มเบสบอลมองหน้าเพื่อนสนิทตัวเล็กยิ้ม ๆ ภารกิจคราวนี้คงไม่นานที่สึนะจะได้กลับมาที่ฐานว่องโกเล่อีก ตัวชายหนุ่มเองไม่อาจไปร่วมภารกิจครั้งนี้ด้วยได้....ก็ได้แต่ขอให้คนที่เป็นทั้งเพื่อนและนายเหนือหัวกลับมาอย่างปลอดภัย....

“อืม ไม่ต้องห่วงนะ คุณฮิบาริ โกคุเทระ กับมุคุโร่ก็ไปด้วย” สึนะคลี่ยิ้มให้ยามาโมโตะคลายกังวล “ยามาโมโตะก็ต้องรักษาตัวนะ ถึงแม้ยามาโมโตะจะไปกับรีบอร์นแล้วไม่น่าห่วงก็เถอะ....ยังไงก็รักษาตัวด้วยนะ” นั่นนะ...ที่จริง ไม่มีอะไรน่าห่วงเลยต่างหาก....รีบอร์นถูกใจยามาโมโตะจะตาย คนที่น่าเป็นห่วงถือเขาต่างหาก -*- มีแต่คนไม่ถูกกันไปด้วยกัน โอย คิดแล้วเวียนหัว

ระหว่างที่สึนะยืนเงียบวิงเวียนศีรษะกับการต้องเดินทางทำภารกิจคราวนี้ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกโดยหนุ่มผมเงินเจ้าของ ฉายาสโมคกิ้งบอมส์ “รุ่นที่ 10 ครับ ได้เวลาแล้วครับ” โกคุเทระเดินถือเสื้อคลุมมาคลุมตัวให้ร่างเล็กเจ้านายของตน ก่อนจะหันตาขวาง ๆ ไปมองหนุ่มเบสบอล “เจ้าบ้าเบสบอล แกก็ไปได้แล้วเฟ้ย คุณรีบอร์นคอยอยู่!”

เป็นอีกครั้งที่ได้เห็นรอยยิ้มสดใสของเพื่อนนักเบสบอล ‘นานแล้วนะ...ที่นายไม่เรียกฉันว่าเจ้าบ้าเบสบอลนะ....’ ชายหนุ่มคิดในใจ ตั้งแต่ที่เขามาทำงานกับสึนะ...แม้จะไม่ได้ละทิ้งเบสบอลทั้งหมด แต่ก็แทบไม่มีเวลาได้เล่นเลย....

“คิดถึงอดีตจังเลยแฮะ ฮะ ฮะ” ยามาโมโตะยิ้มร่าเหมือนเช่นครั้งในอดีต

“อดีตบ้าบออะไรของแกฟ่ะ ไปกันเถอะครับรุ่นที่ 10” ประโยคหลังหันมาพูดนิ่มนวลกับสึนะก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้

“อะ อืม....” แต่ก่อนที่จะได้ก้าวพ้นผ่านขอบประตูร่างเล็กกลับชะงักแล้วหันมาหาเพื่อนรักที่ต้องแยกไปทำภารกิจต่างเมือง “ยามาโมโตะ....”

ยามาโมโตะที่กำลังสวมเสื้อคลุมของตัวเองเงยหน้ามาพร้อมกับเสียงในลำคอและยิ้มกว้าง ๆ ที่ติดตรึงบนริมฝีปาก “มีอะไรหรอสึนะ ?”

“...ไหล่ของยามาโมโตะ....แบกรับมากเกินไปหรือเปล่า ?” ราวกับพูดถึงสิ่งอื่น....สิ่งที่มีเพียงตัวเขา ยามาโมโตะและอีกคนหนึ่งเท่านั้นที่รู้....

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิมเสียอีก “ยิ่งหนักเท่าไร ฉันก็ยิ่งมีความสุขนะสึนะ”

“หรอ” เห็นเพื่อนยิ้มกว้างขนาดนั้นทำเอาหัวใจดวงน้อย ๆ ร่าเริงไปตาม ๆ กัน

“พูดเรื่องอะไรกันหรอครับรุ่นที่ 10 ?” ผมงง

“ฮ่าๆๆๆ ไม่มีอะไรหรอก ป่ะ ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะโดนฮิบาริกับมุคุโร่ว่าเอาหรอก” ชายหนุ่มร่างสูงดันหลังสึนะออกจากห้องไป

สึนะสะอึกกับประโยคต้องห้ามที่มีชื่ออาถรรพ์ 2 ชื่ออยู่แล้วต้องหน้าซีด “จะ...จริงด้วย”

“เฮ้ย !! ไอ้บ้าเบสบอล เอามือออกจากท่านรุ่นที่ 10 นะเฟ้ย!!” เสียงโวกเวกโวยวายจะเป็นของใครไปได้นอกจากลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ และก็เป็นเสมอเช่นกันที่จะมีเสียงหัวเราะและเสียงห้ามศึกดังต่อมา....

ไม่ว่าจะหนักกว่านี้

แต่ฉันรู้ดีนะสึนะเพราะยิ่งหนัก...

ฉันก็ยิ่งสำคัญ...

สำคัญต่อคนสำคัญของฉัน...

....................................

“ไอ้บ้าเบสบอล!! ไปไกล ๆ รุ่นที่ 10 เลยเฟ้ย!!” โกคุเทระวิ่งมาปัดมือของยามาโมโตะออกจากไหล่ของร่างเล็ก

“ฮ่าๆๆๆ ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่โกคุเทระ”

“ไม่เป็นไรบ้านแป๊ะแกสิ ออกไปเลยเฟ้ย” มือเรียวหยิบไดนาไมต์มาถือไว้ทำเอาสึนะตาโตด้วยความตกใจ

“หยูดด!! หยุดก่อนโกคุเทระคุง!!” ไม่ทันแล้ว....โกคุเทระเขวี้ยงเจ้าไดนาไมต์นรกมาทางเจ้าหนุ่มเบสบอลและมันก็ช่างใกล้กับที่ ๆ ร่างเล็กยืนอยู่ซะด้วย

“จ้ากกกกกก!!!!”

“อ๊ะ ท่านรุ่นที่ 10 !!!” เย้ย...ผมลืม เมื่อควันจางลงหนุ่มผมเงินก็ต้องถอนหายใจโล่งอกเพราะท่านรุ่นที่ 10 ของเขาไม่เป็นอะไร

เอ๊ะ...แต่ตรงแก้มขวามีเลือดออก เลือดออก!!!

“ทะ ท่านรุ่นที่ 10 เป็นอะไรรึเปล่าครับ ผมขอโทษครับ!!” เด็กหนุ่มกล่าวด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนไม่สนใจเพื่อนอีกคนที่มีบาดแผลเยอะเสียกว่าร่างเล็กด้วยซ้ำ

“ฮ่าๆๆๆ สึนะบาดเจ็บหรอ ?” ยามาโมโตะยิ้มร่า หันหน้ามาดูเพื่อนตัวเองที่เขาเอาตัวบังไว้เมื่อกี้

“เอ๋...นิดเดียวเอง !!! ยามาโมโตะ !! ยามาโมโตะเลือดออกนี่ !!” เพื่อนตัวเล็กกระวีดกระวาดเช็ดเลือดที่แขนให้เหมือนกับที่เด็กหนุ่มผมเงินรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าตัวเองมาซับเลือดที่แก้มใสให้ว่าที่รุ่นที่ 10

“ทำอะไรเสียงดังกันห่ะ ?” เสียงเล็กกระทบโสตประสาทหูของทั้ง 3 คนที่ยืนชุลมุนกันอยู่หน้าประตูบ้านของสึนะ “อ๊ะ รีบอร์น” สึนะทำหน้าแหย

“อรุณสวัสดิ์เจ้าหนู” ยามาโมโตะเอ่ยทัก 1 ในอัลโกบาเลโน่

รีบอร์นไม่ตอบอะไรแต่เดินมาหยุดที่หน้าของหนุ่มน้อยเบสบอล ก่อนจะหันควับไปมองสึนะและโกคุเทระ “ไปโรงเรียนกันได้แล้วเฟ้ย เจ้าพวกชอบสาย!!” พูดยังไม่ทันจบก็ชักปืนคู่ชีพออกมาขู่ซะแล้ว...ไอ้โหด!!

“จ้ากกกก อย่าเพิ่งยิงนะเฟ้ย ปะ ไปกันเถอะโกคุเทระ ยามาโมโตะ!” ร่างเล็กรีบดึงแขนเพื่อนทั้ง 2 ให้ออกวิ่งให้ห่างจากเด็กทารกโหด แต่....

“ให้เจ้าหนูนี่อยู่ก่อน พวกแกไปซะ” ถือวิสาสะกระโดดขึ้นมานั่งบนไหล่ทรงนักกีฬา

“อ้าว แต่...จ้ากก!!” ยังไม่ทันได้คัดค้านก็โดนกระสุนสาดใส่ซะแล้ว

“ท่านรุ่นที่ 10!!” ลูกน้องผู้ซื่อสัตย์กระโดดมาขวางหน้าเอาไว้ “ทำอะไรแบบนี้กันครับคุณรีบอร์น เกิดท่านรุ่นที่ 10 บาดเจ็บ จ้ากกก!!!!” อูย โดนไปอีกคน

“ฮ่าๆๆๆ ไปก่อนเถอะสึนะ โกคุเทระ เดี๋ยวฉันตามไป” โอ้ เพื่อนดี ยามาโมโตะโบกไม้โบกมือให้เพื่อนพร้อมกับยิ้มร่า

“งะ งั้นพวกเราไปก่อนนะ” สึนะยิ้มแหย ๆ

เด็กหนุ่มผมเงินรีบฉุดแขนร่างเล็กให้รีบวิ่งหนีเด็กโหด “ไปกันเถอะครับรุ่นที่ 10!” เดี๋ยวโดนฆ่าเอา โหดจริง ๆ

“ไปให้ไวเลยเฟ้ย” ว่าแล้วก็สาดกระสุนใส่พื้นไล่หลังทั้ง 2 คนไปอีก จนเด็กแหยกับทาสรับใช้ (?) หายลับไปจากสายตา อัลโกบาเลโน่ก็หันกลับมาที่ยามาโมโตะ แล้วพูดว่า “ไปที่สวนสาธารณะสิ”

เด็กหนุ่มทำหน้างงแต่ก็พาเด็กต้องสาปไปที่สวนสาธารณะตามที่ต้องการ “มีอะไรหรือเปล่าเจ้าหนู” เดินไปก็ชวนคุยไป แต่รีบอร์นกลับเงียบไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำเดียว ทำให้ยามาโมโตะสงสัยยิ่งนัก “เป็นอะไรไปเจ้าหนู”

“............”

ในเมื่ออีกฝ่ายไม่พูดอะไรออกมายามาโมโตะก็ได้แต่ยิ้มเก้อแล้วเงียบไปเท่านั้น สายตามองตรงไปตามทางเดินที่เดินผ่านเป็นประจำ สบโอกาสให้รีบอร์นแอบลอบมองใบหน้าคร้ามแดดแต่ก็เนียนใสเงียบ ๆ

“ฮ้า....เงียบดีจริง ๆ” เดินมาจนถึงสวนสาธารณะใกล้บ้านสึนะแล้วแต่รีบอร์นก็ยังคงนิ่งเงียบอยู่อย่างนั้น

รีบอร์นกระโดดลงมาจากไหล่กว้างแล้วไปนั่งที่ม้านั่งในสวนแทน ทำให้ยามาโมโตะต้องไปนั่งตาม “....เจ้าหนู ?”

พอนั่งเสร็จร่างเล็กของเด็กต้องสาปก็ลุกพรวดขึ้นก่อนจะหันมาพร้อมกับทำหน้าขึงขัง “ไม่ใช่เจ้าหนู”

“เอ๊ะ?” หนุ่มนักกีฬาเบิกตากว้างอย่างสงสัยระคนแปลกใจ นาน ๆ ทีถึงจะได้เห็นสีหน้าจริงจังเช่นนี้จากรีบอร์นซึ่งจะจริงจังเมื่อเป็นเรื่องของสึนะและว่องโกเล่เท่านั้น

“อายุจริง ๆ ของฉันไม่เด็กขนาดแกหรอก ใครกันแน่เจ้าหนู ?” น้ำเสียงขัดเคืองดังออกมาด้วยเสียงเล็กออกแหลมของเด็กทารก

“อ๊ะ ฮะ ๆ เอ่อ....” ยามาโมโตะเริ่มไม่เข้าใจและสงสัยมากขึ้นทุกทีซะแล้ว “งั้นอายุเท่าไรละ ? ดูยังไงก็ยังเด็กอยู่นี่นา” เขายิ้มให้อีกฝ่ายก่อนจะอุ้มร่างเล็ก ๆ นั่นขึ้นมาจ่อตรงหน้าห่างกันเพียงไม่ถึงคืบเท่านั้น

รีบอร์นทำหน้านิ่งแต่ดูจากสายตาแล้วคงไม่พอใจเท่าไรนัก “สักวันสึนะต้องแบกภาระหนัก”

“อืม ฉันรู้” เด็กหนุ่มยังคงยิ้มอยู่และยังคงอุ้มรีบอร์นค้างไว้กลางอากาศ

“แล้ว...?”

“อืม ฉันจะช่วยสึนะแบ่งเบาภาระนั่น ถึงจะช่วยได้น้อยก็เถอะ ฮะ ๆ แล้วโกคุเทระก็คงทำเหมือนกัน” เขาค่อย ๆ วางเด็กทารกลงบนตักตัวเอง “ว่าแต่เจ้าหนูมีอะไรหรือเปล่า ? ทำไมถึงเครียดแบบนี้ละ ฮะ ๆ” เด็กหนุ่มใช้มือข้างนึงจิ้มเบา ๆ ระหว่างคิ้วของทารกน้อยแต่กลับถูกปัดออกอย่างไม่ใยดี

“แกเคยเห็นฉันเป็นผู้ใหญ่บ้างไหมเจ้าหนูเบสบอล” รีบอร์นเอ่ยถามเรียบ ๆ

“เอ๋ ? ฮะ ๆ นายยังเด็กอยู่เลยนา” เด็กหนุ่มผมดำเอียงคอมอง “หรืออยากโตเป็นผู้ใหญ่เร็ว ๆ หรอ”

“ใช่ ฉันอยากโตเป็นผู้ใหญ่เหมือนเดิม” ทารกน้อยพูดพลางขยับตัวเดินเข้ามาใกล้ลำตัวของยามาโมโตะมากขึ้น “เพื่อสักวัน...ฉันจะได้ทำแบบนี้กับแก”

ดวงตาเล็ก ๆ เบิกกว้างเมื่อร่างของเด็กทารกเดินเข้ามาหาแล้วยื่นหน้ามามอบจุมพิตเบา ๆ ให้กับเขา ยามาโมโตะได้แต่นั่งนิ่งงันเมื่อรับรู้ได้ถึงสัมผัสบางเบาที่ริมฝีปากตน

“......”

รีบอร์นถอนหน้าออกมาห่าง ๆ แล้วจ้องเขม็งเข้าไปในดวงตาที่มีสีแบบเดียวกันกับเขา “ภาระของแกนะ ไม่ใช่มีแต่ของเจ้าสึนะหรอกนะ หึ” เขาขยับมุมปากยิ้มเยาะเล็กน้อยก่อนจะกระโดดลงจากตักแล้วเดินจากไป

ยามาโมโตะยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงที่เดิมนั้นก่อนมือหนาจะยกขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของตัวเอง “.....อะไรหวา ??” บื้อเอ๊ย...

......................

“โชคดีนะยามาโมโตะ รีบอร์น” เสียงใสกล่าวลาเพื่อนและครูของตนก่อนที่จะถูกผู้พิทักษ์แห่งวายุดันหลังให้เข้าไปนั่งในรถ

“ชักช้าจริง” ฮิบาริที่เข้าไปนั่งอยู่ก่อนแล้วเอ่ยออกมาด้วยความรำคาญ

“ทำอะไรเหมือนเต่าคลานเลยนะครับ” มุคุโร่ที่ยืนตรงประตูข้างคนขับพูดเนิบ ๆ

“อย่ามาว่ารุ่นที่ 10 นะเฟ้ย!!” โกคุเดระตวาดอย่างไม่พอใจ

“มะ ไม่เอาน่าโกคุเดระ ขึ้นรถเถอะ” หนุ่มร่างเล็กยิ้มแหย ๆ เขาดันตัวเองเข้าไปนั่งในรถก่อนจะพูดเสียงเบาหวิว “ขอโทษครับคุณฮิบาริ มุคุโร่” ยึ่ย เสียวโว้ย~~~ โกคุเดระทำหน้าไม่พอใจแต่ก็ก้าวเท้าขึ้นไปนั่งข้างสึนะแต่โดยดี