Homo-Pheromone

 Title:  Kiss  for  10  years  <2>

“หือ ? มีอะไรหรอ”  ชายหนุ่มเบือนสายตามามองหนุ่มร่างสูงอีกคน  แต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเพราะรีบอร์นประทับจูบลงมาอย่างรวดเร็ว   “อืมม”  เขาครางในลำคอเปลือกตาปรือลงมาช้า ๆ  ลิ้นร้อนเคลื่อนมาแตะที่ริมฝีปากบางอย่างขออนุญาต (ขอเป็นด้วย ?)  รีบอร์นสอดลิ้นเข้าไปในโพลงปากอุ่นเพื่อลิ้มรสความหอมหวานของหนุ่มนักดาบ   “อะ...”    

.....ลืมไปหรือเปล่า....

อยู่หน้าคฤหาสน์ไม่ใช่หรอ  

“อ๊ะ !!”  เสียงอุทานด้วยความตกใจดังเรียกสติให้ยามาโมโตะรีบผลักคนตรงหน้าออกให้ห่าง 

รีบอร์นชักสีหน้าอย่างไม่พอใจหันไปมองผู้เข้ามาขัดจังหวะดี ๆ  “มีอะไร ?”  น้ำเสียงห้วน ๆ ฟังดูก็รู้ว่าอารมณ์ไม่ดีขนาดไหน 

“อ๊ะ  เอ่อ  คือ....”  ตัวประกอบบีผู้โชคร้ายยืนหน้าซีดสลับกับหน้าแดงมองยามาโมโตะและรีบอร์นสลับกันจนงงงวย  

“เอ่อ...มีอะไรหรือเปล่า ?”  หนุ่มใจดีเอ่ยถาม  ใบหน้าแดงระเรื่อถึงอย่างนั้นก็สงสารตัวประกอบบีที่โดนครูพิเศษของบอสใหญ่แห่งว่องโกเล่จ้องปานจะกลืนกิน 

ตัวประกอบบีใจชื่นขึ้นมานิดนึงก่อนจะตอบอย่างตะกุกตะกัก  “เตรียมรถพร้อมแล้วครับ!!”  มือหนายกขึ้นชี้นิ้วสั่น ๆ ไปที่รถยนต์สีดำที่จอดอยู่ตรงเชิงบันไดหน้าคฤหาสน์ว่องโกเล่  พร้อมกับที่คนขับรถหน้าซีดก้มมองตักตัวเองเหมือนมองไม่เห็นที่ผู้พิทักษ์และครูของบอสตัวเองจูจุ๊บกัน... 

“เออ”  รีบอร์นชักสีหน้าใส่อย่างดุร้าย ทำเอาตัวประกอบบีต้องถอยไปตั้งหลักใหม่โดยให้เหตุผลว่าจะไปเตรียมของให้ปล่อยคนขับรถลอยคอในมหาสมุทรรัก (?) คนเดียว    

มันเอาตัวรอดคนเดียวเลยอ่ะ !! 

ยามาโมโตะได้แต่ยืนปิดหน้าหลังจากตัวประกอบบีจำต้องถอยหนีไป  “>///<” 

“เป็นอะไร ?”  รีบอร์นหันมามองหนุ่มนักดาบ  เมื่อไม่ได้คำตอบชายหนุ่มก็ถอนหายใจก่อนจะยิ้มมุมปาก  “ได้ยินว่าวันนี้แกเหม่อเกือบทั้งวัน”   

......นิ่ง.....  

“คิดอะไรอยู่หรือไง ?” 

“.......” 

“ไม่บอกหรอ ?”  รีบอร์นยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้ง 

ยามาโมโตะสะดุ้งเอามือออกจากหน้าก่อนจะต้องถอยหลังไป  “เอ่อ....ยะ  อย่าเข้ามาใกล้นักสิ...”   

“หืม  ทำไม”  ชายร่างสูงแสยะยิ้มเล็กน้อยพลางเท้าก็ก้าวเข้ามาหาเรื่อย ๆ จนยามาโมโตะต้องกระถดถอยไปชิดกำแพง  “แตะต้องไม่ได้แล้วหรือไง ?”   

“ไม่ใช่!”  น้ำเสียงที่แสดงออกถึงความน้อยใจเล็กน้อยทำให้หนุ่มนักดาบรีบตอบเสียงดังฟังชัด 

“งั้นแล้วจะถอยหนีทำไม”  รีบอร์นยกแขนเท้าคร่อมร่างคนตัวเล็กกว่าเขาเล็กน้อยไว้กันไม่ให้คนตัวเล็กกว่าหนีไปไหน   

ยามาโมโตะหน้าขึ้นสีเล็กน้อยด้วยความอายพร้อมกับเบือนหน้าหนี   “เดี๋ยวคนอื่นก็มาเห็นหรอก”  เขาเตือน สายตาเหลือบมองไปด้านหลังรีบอร์นที่มีคนขับรถนั่งกระสับกระส่ายอยู่ 

“ก็เห็นไปแล้วนี่  แล้วจะกลัวอะไรอีก”  ชายหนุ่มสูทดำหมวกดำทำหน้าไม่พอใจ   “เจ้าสึนะมันก็รู้มาตั้งนานแล้ว  ดีซะอีกเจ้าสควอโล่นั่นจะได้ไม่ต้องมากวนใจฉันอีก....หรือว่าแกชอบมันหรือไง” 

“สควอโล่ไม่ได้ชอบฉันซะหน่อย”   

“แต่แกชอบมัน ?”  รีบอร์นทำเสียงขึ้นจมูกก่อนจะผละออกจากร่างนักดาบและทำท่าจะเดินจากไป 

แต่... หนุ่มนักดาบตวัดแขนโอบรอบเอวแกร่งของชายร่างสูงไว้  เขาซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างนั่นก่อนจะพูดด้วยเสียงอู้อี้   “ฉันชอบสควอโล่...” 

ครูโหดของบอสใหญ่ว่องโกเล่เหล่มองคนที่เกาะตัวเองอยู่  “เออ  ไปหามันเลยสิ!!”  มือใหญ่กระชากมือเล็กกว่าออกอย่างแรงก่อนจะเดินไปหารถสีดำสง่าที่จอดอยู่หน้าคฤหาสน์   ไม่สนใจกับร่างอีกร่างที่ยืนทำหน้าเหวอตกใจกับร่างสูงที่ไม่ยอมฟังเขาพูดให้จบ 

ชายหนุ่มผู้มีแผลเป็นตรงคางลอบยิ้มให้ตัวเองอย่างคนอารมณ์ดี...ดีใจจริง ๆ ที่รีบอร์นดูท่าเหมือนจะหึง (?)  แต่ขืนปล่อยไว้แบบนี้นาน ๆ มีหวังคงไม่จบแน่นอน  “แต่ฉันรักรีบอร์นนะ!!”  เสียงตะโกนดังกระทบทั้งคนหึงและคนขับที่นั่งตัวลีบอยู่ในรถ   แต่ชายร่างสูงสวมหมวกก็ยังคงไม่หันมามองหรือแม้แต่จะชะงักนิดนึงก็ไม่มีอาการเลยแม้แต่น้อยทำเอายามาโมโตะหน้าเสียใจเสียไปหมด 

....แต่ยามาโมโตะหารู้ไม่ว่าบนใบหน้าคมคายนั่นกำลังระบายรอยยิ้มเล็ก ๆ อยู่..... 

โอ้ว...ฉากเลิฟซีน...  

คนขับภายในรถรีบหยิบแว่นกันแดดสีดำมาสวมปิดสกัดกันรังสีโรมานซ์ม่วงอมชมพูที่พุ่งมากระทบกระจกหน้าต่างรถและทำท่าจะทะลุมายังภายในรถได้ 

“....รีบอร์น...”  ชายหนุ่มรีบวิ่งตามลงมายังหน้ารถคันงาม  “รีบอร์น...”  เขาเรียกซ้ำเมื่อรีบอร์นเดินไปอีกฝั่งของรถและเปิดประตูเตรียมก้าวเข้าไปนั่งในรถ  “รี...” 

“ขึ้นรถสิ”  น้ำเสียงดุดันเอ่ยสั่ง 

“เดี๋ยวสิ!! สควอลโล่เขารักดีโน่นะ  แล้วฉันก็ไม่ได้คิดอะไรกับสควอลโล่ด้วย!! ฉันรักรีบอร์นนะ!!!”

คนขับทำท่าจะหยิบหูฟังมาสวมหูกันคนหาว่าชอบเจือก....แต่รีบอร์นก็ยังคงนิ่งเอาแต่มองหน้าเขาด้วยสีหน้าราบเรียบยามาโมโตะจึงพูดต่อ  “ที่วันนี้ฉันเหม่อ...เพราะคิดถึงเรื่องในอดีต  ทะ ทะ ที่มีเจ้าหนูคนหนึ่งมา....”  เขาเหลือบตาขึ้นมองก่อนจะกระอึกกระอักต่อความ  “เจ้าหนูนั่นนะ....เอ่อ...”  คนอารมณ์ดีตลอดเวลาเริ่มหมดความอดทน  “เจ้าหนูนั่น....นายนะจูบฉันครั้งแรกวันนั้นของวันนี้ไม่ใช่หรือไง !!” (งงไหม ?)  

เฮ้ย ! ตั้งแต่เด็กเลยเหรอ !!  

คุณคนขับทำตาโตถึงแม้จะเสียบหูฟังแต่ก็ยังคงได้ยินชัดเจน (แหงละ  ไม่ได้เปิดอะไรฟังนี่หว่า) 

“.....รีบอร์น...ถึงตอนนี้ฉันก็ยังคิดถึงแล้วก็รักเจ้าหนูคนนั้นอยู่นะ....”  พูดถึงตอนนี้ชายหนุ่มก็เงียบไปพลางกระชับมือจับแขนแกร่งไว้  

โชตะ !!

คุณยามาโมโตะชอบโชตะ !!!

แถมเล่นชู้ (?) ด้วย !!!  

ไอ้คนไม่รู้เรื่องนั่งอ้าปากหวอรอแมงวี่บินหึ่งเข้าปาก....อึ้ง....อึ้งเหลือเกินกับความจริงที่ได้รับรู้ 

“ก็ไปบอกเจ้าหนูนั่นสิ”  รีบอร์นพูดเรียบ ๆ  

ยามาโมโตะชักสีหน้า  นอกจากจะชักสีหน้าแล้วชายหนุ่มชักรู้สึกอยากจะชักดาบออกมาจากฝักเสียแล้ว  “เข้าใจล่ะ”  เขาปล่อยแขนรีบอร์นออก  “ขึ้นรถเถอะ  ฮะ ฮะ”  ชายหนุ่มหัวเราะแห้ง ๆ มองรีบอร์นที่ก้าวขึ้นรถโดยไม่สนใจเขาเลย   เห็นแล้วมันน่าน้อยใจจริง ๆ ....  

จบแล้วใช่ไหมเนี่ย ??  

คนขับรถถอนหายใจแบบไม่มีเสียง  ดวงตาใต้กรอบแว่นแอบเหล่มองผู้พิทักษ์บอสตัวเองขึ้นรถมาหน้าหงอย ๆ

หน้าออกจะแมนแบบนี้  

ก่อนจะเหล่เลยไปมองคนที่ขึ้นรถมาก่อนและมีศักดิ์เป็นถึงครูโหดของบอส  

นี่ก็ออกจะกะเทยหลง หญิงสั่นขนาดนี้

มาลงเอยกันเยี่ยงนี้ได้ไง !!  

เสียงปิดประตูรถดึงสติเห่ย ๆ ไร้รสนิยมวายของไอ้พวกไม่ใช่ลัทธิที่ถูกก่อตั้งมาตั้งแต่สมัยอดีตกาล  ลัทธิที่ถูกยอมรับ (?) จากชาวสีม่วงว่าเป็นลัทธิคู่โลก  (มีตั้งกะสมัยกรีก-โรมันเลยนะ) ให้เริ่มสตาร์ทรถแต่แล้ว...หลังจากที่นึกว่าหนังสด (?) จะจบแล้วนั้นเอง....  

จ๊วฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

อารายหว่า ???  

เสียงปริศนาที่ทำให้คนขับต้องรีบหันควับมามองและต้องตาค้าง ปากอ้า เพราะชายสวมหมวกกำลังดีฟคิสกับผู้พิทักษ์แห่งวรุณที่ตาโปนเหมือนตาปลาด้วยความตกใจ “...อะ  รีบอ....อืมมม”  เสียงครางดังลอดมาเป็นเอฟเฟค  เปลือกตาปรือปิดแน่นเข้าหากัน รีบอร์นไม่ใส่ใจกับมือที่พยายามประท้วงโดยการผลักอกเขาออก 

ชายหนุ่มยกมือไปประคองหลังศีรษะคนรักเอาไว้ก่อนจะดันให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น  “อืม....ฮ้า....”  เสียงครางยิ่งทำให้ชายหนุ่มได้ใจสอดลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากเล็ก  ตวัดเกี่ยวควานหาความหอมหวานไม่สนใจสายตาตะลึงตึงตึงจากผู้รับชม รับฟัง กับหนังสดตรงหน้า  

อะ  อะ  โอ้วววว!!!  

“พอ  พอเถอะ...อึก”  ยามาโมโตะหลับตาปี๋เมื่อถูกเลียริมฝีปากช้า ๆ  

“หึหึ  ใครกันแน่เจ้าหนู....หือ  เจ้าหนูเบสบอล”  รีบอร์นยิ้มมุมปากมองคนที่เขาเพิ่งจูบเมื่อกี้หน้าแดง  “ฉันบอกแล้วไงว่าภาระของแกไม่ได้มีแค่ของสึนะ  ภาระหน้าที่ที่ต้องง้อฉันก็เป็นของแกเหมือนกัน”  ว่าแล้วก็ยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มหนุ่มนักดาบอีกครั้ง 

“แล้วจะมีใครที่เคยเห็นเธองอนบ้างละ ?”  ถึงแม้จะอายจนแก้มร้อนฉ่าไปหมดแต่ยามาโมโตะก็จ้องหน้าพลางยิ้มกว้าง 

รีบอร์นหลับตาหันกลับมานั่งตัวตรงไขว้ห้างไม่ยอมตอบในทีแรกแต่ก็ตอบในภายหลัง  “หึหึ  แล้วแกเคยเห็นใครมาง้อฉันบ้างหรือเปล่าละ ?”  ตอบเป็นคำถามไปทำคนขับนั่งลุ้นงงแต่ยามาโมโตะกลับยิ้มกว้างแล้วหัวเราะอย่างร่าเริงแต่ไม่พูดอะไร   “หือ ?”  นัยน์ตาคมลืมขึ้นมาจ้องหน้าผู้ชมแว่นดำปากกว้าง  “ออกรถได้แล้ว” 

“อ๊ะ!!!ครับ!!!”  สะดุ้งเลย -*- คนขับรีบตะบึงรถออกจากที่ทั้งที่ในใจยังค้างคาและต้องค้างคายิ่งกว่าเดิมเมื่อเสียงคมเข้มพูดลอดหูฟังเข้ามา  

คุณยามาโมโตะช่างเก่งกล้าจริง ๆ

คุณคบกับคนโหดแบบนี้ได้ยังไงครับ

....ผมขอรู้เคล็ด...

เอาไปกดคุณบอสแซนซัสสุดที่รักบ้างดิ 

(เมิงเป็นใครฟ่ะ ?)  

“เสร็จงานนี้เมื่อไร...ฉันจะทำให้แกลุกไม่ขึ้นเลยเจ้าหนู”  คนขับลอบมองจากกระจกมองหลังอย่างลุ้นระทึกใจรอประโยคต่อไป  แต่รีบอร์นกลับไม่พูดอะไรซะนี่   ไอ้คนยิ้มง่ายก็เอาแต่หัวเราะหน้าแดงซะอย่างนั้น  ปล่อยให้เป็นปริศนาสำหรับคนขับต่อไป...   

ขอผมเร่งดูฉากปริศนานั้นได้ไหมครับ !!!   

แต่ขอโทษ....ความรักไม่ใช่รีโมท

เร่งและถอยไม่ได้

มีแต่ต้องเดินและหยุดเท่านั้น

เพราะฉะนั้นก็เชิญเดินไปแอบดูฉากปริศนานั้นเองแล้วกัน  

(ถ้าไม่กลัวโดนยิงกบาลตาย!!)

.

.

.

The  End

edit @ 9 Sep 2008 11:38:25 by Aiwen♠Snow