[Fic KHR] Omega Plus (Hibari/Lambo)ch.1

posted on 29 Sep 2008 11:41 by aiwensnow in Fiction

Title: Omega Plus
Author: Snow dome
Category: Romance
Pairing: Hibari Kyoya/Lambo
Rating: Nc-17
Spoilers: เรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง เรื่อง Katekyo Hitman Reborn
Summary: อ่านเอาเองจ้า (^^ “)

“เอ๊ะ! คุณฮิบาริไม่สบายเหรอครับ?” เสียงใสอุทานลั่นใส่หูโทรศัพท์ด้วยอารามตกใจ

เรียกให้คนที่นั่งแกร่วในห้องอีก 3 คนหันขวับสงสัยพร้อมกัน... ไอ้คุณท่านฮิบาริไม่สบายเป็นด้วยเรอะ!? ถึกปานนั้นเนี่ยนะ!

“ครับ ได้ครับ”

สึนะโยชิตอบรับก้มหัวผงกๆ ให้หูโทรศัพท์ ก่อนวางหูแล้วถอนหายใจย๊าว - - ยาวหนึ่งที

“มีอะไรเหรอครับ ท่านรุ่นที่ 10”

“คุณคุซาคาบะโทรมาบอกว่าคุณฮิบาริไข้ขึ้นสูงนะ” สึนะยิ้มแหย

“ฮ่ะฮ่ะฮ่า ฮิบาริก็ไม่สบายเป็นกับเค้าด้วยเหรอเนี่ย” ยามะหัวเราะตัวโคลงเคลง กับคำพูดที่โคตรโดนใจใครหลายคน!

“แล้วเรื่องไอ้โหดนั้นไม่สบายมันเกี่ยวกับรุ่นที่10 ยังไงอ่ะครับ ไม่ต้องไปสนใจมันหรอกครับ” โกคุเทระส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เด็กหนุ่มร่างเล็ก แล้วล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง “ว่าแต่ รุ่นที่10 ดูนี้สิครับ ผมทำไดนาไมต์ฉบับใหม่เพื่อรุ่นที่สิบเสร็จแล้วครับ... ไดนาไมต์รุ่นเลิฟ เลิฟของผมกับรุ่นที่10 ครับ!”

ไดนาไมต์หน้าตาแปลกประหลาด มีไส้เป็นรูปหัวใจด้านบน... มันแค่เอาสบู่มาแกะเป็นรูปหัวใจเองไม่ใช่เรอะ!

มือเล็กค่อยๆ ดันไดนาไมต์ฉบับ เลิฟ เลิฟ กลับคืนเจ้าของด้วยรอยยิ้มน้อยๆ พอให้ใครหลายคนเคลิ้มได้

“แหะๆ ขอบใจนะโกคุเทระคุง”

“เพื่อรุ่นที่10 ผมทำได้ทุกอย่างเลยครับ”

“ฮ่าฮ่า เว่อร์จังเลยโกคุ”

“เงียบไปเลยไอ้บ้าเบสบอล” คนผมเงินสะบัดหน้าเชิดใส่ยามะอย่างขัดเคือง

และสึนะก็รีบทำหน้าที่เป็นกรรมการสั่นกระดิ่งห้ามมวยที่กำลังบังเกิดขึ้นในห้องทำงาน เขาพูดด้วยเสียงหน่อมแน้ม “เมื่อกี้... คุณคุซาคาบะเขาวานให้ฉันส่งคนไปช่วยดูแลคุณฮิบาริน่ะ เพราะคุณคุซาคาบะต้องไปประชุมที่อิตาลีทั้งอาทิตย์ ก็เลย...”

“เฮ้ย! ไอ้บ้านั้นมันกล้าดียังไงมาใช้ท่านรุ่นที่10 วะ!” โกคุเทระควักระเบิดขึ้นมาทันใด

“แหม... แค่ดูแลเอง ไม่เป็นไรหรอกมั้ง” มือหนาของหนุ่มผมดำรีบยกห้าม

“ใช่ๆ ไม่เป็นไรหรอก โกคุเทระคุง” สึนะรวมห้ามด้วยคน

“แต่ว่า...”

“ฉันไม่ได้ไปเองซะหน่อยนี่... แรมโบ้” เสียงหวานหันไปเรียกอีกคนที่นั่งฟังอยู่เงียบมาตั้งแต่เริ่มเรื่อง

“ครับ” หนุ่มผมยุ่งใส่เสื้อเชิ้ตลายวัวตอบรับเสียงยียวน

“นายช่วยไปดูแลคุณฮิบาริให้ทีสิ”

คนถูกขอร้องนิ่งงันแล้วรีบพูดแย้งทันทีที่รู้สึกตัว “อ๋า!! ผมเหรอครับ แต่ว่า...”

“ตอนนี้มีแค่แกที่ว่าง ไอ้วัวงี่เง่า” โกคุกอดอกยิ้มยินดี รีบปัดสวะให้พ้นจากบอสสุดที่รัก

“เอ่อ... ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ” สึนะทำหน้าลำบากใจเหมือนจะส่งลูกน้องไปเป็นกองกำลังแนวหน้าประเทศอังกฤษอย่างไรอย่างนั้น คนที่ถูกมอบหมายงาน (ที่โคตรอันตราย) เหงื่อแตกพลั่ก แต่ก็ยอมรับงานโดยดุษฎี แม้จะแอบโวยวายน้ำตาเล็กแต่ก็อ้าปากยอมรับ

“ไม่เป็นไรครับ เรื่องแค่นี้...สิวๆ”

...แต่เป็นสิวหัวช้างนะ....!

o(╥﹏╥)o Σ( ° △ °|||)︴(/"〒 _ 〒)/ (⊙＿⊙) ε=(￣。￣;)

.- - กิ้ง.... ก่อง.... - -

เสียงออดไฟฟ้าร้องโหยหวนกวนอารมณ์จากหน้าบ้าน

ฮิบาริที่หลับคาโซฟารับแขกลืมตางัวเงียมาเปิดประตูให้ ความจริงเขาอยากจะด่าไอ้มารความสุขให้บ้านระเบิด ฟาดด้วยทอนฟาให้เลือดกระจาย แต่อาการปวดหัวจี๊ด ทำให้เรี่ยวแรงทั้งหมดหายสิ้น เหลือแค่พอส่งแรงไปที่ขาเพื่อเดินไปเปิดประตูได้เท่านั้น

“เอ่อ... อรุณสวัสดิ์ครับ แหะๆ...” หนุ่มผมยุ่งยกมือขึ้นทักทายพลางหัวเราะเบาๆ

ไอ้วัวโง่นี้ใคร? ...ฮิบาริลากเสียงด่าในใจทั้งตายังปิดอยู่

“สบายดีไหมครับ”

....สบายดีกับผีสิว่ะ...!

ปัง!!! เจ้าของบ้านปิดประตูใส่คนแปลกหน้าแบบว่า ขี้เกียจเสียน้ำลาย...!

“หวา! คุณฮิบาริ เปิดประตูก่อนสิครับ...!”

แต่ดูท่าคนข้างนอกจะไม่ยอมไปแต่โดยดี เขาต้องสงวนพลังงานให้น้อยที่สุดไม่งั้นได้ฟุบนอนกับพื้นสภาพอุบาทว์แน่ๆ

“แกเป็นใคร... ตอบไม่ดีมีเลือดออกหัวแน่ ไอ้สัตว์กินพืช”

“ผม... แรมโบ้ไงครับ ว่องโกเล่รุ่นที่10 สั่งให้ผมมาดูแลคุณฮิบาริครับ ขอเข้าไปหน่อยได้เปล่า?”

คงเป็นเพราะพิษไข้ที่รุมเร้าแน่ๆ ที่ทำให้ฮิบาริยอมให้แรมโบ้เข้ามาในบ้านได้อย่างง่ายดาย ชายหนุ่มโซซัดโซเซไปล้มตัวลงนอนกับโซฟานุ่มในห้องรับแขก ขณะที่แรมโบ้ปิดประตูให้อย่างมีมารยาทผู้ดีเต็มเปี่ยมและเดินตามเขามาพอดี

“อ๋า! คุณฮิบาริไปนอนที่เตียงสิครับ”

แรมโบ้เริ่มทนไม่ไหว เขาถือวิสาสะลากร่างที่เป็นไข้สติไม่ค่อยสมบูรณ์เข้าไปโยนไว้บนเตียงในห้องนอนก่อนหอบฮัก

โหย... คุณฮิบาริตัวหนักชะมัดยาด ส่วนผมก็ซวยเป็นบ้าเลยครับ...!

คราวนี้แรมโบ้ปิดตาลงข้างหนึ่งแบบเต็มกลืน และเพิ่งจะได้สังเกตรอบห้องของชายหนุ่มจอมโหดที่หลับใหลลงด้วยพิษไข้ ภายในห้องนอนมีลักษณะที่เรียบง่ายแบบญี่ปุ่น หนึ่งโต๊ะทำงาน หนึ่งเตียง หนึ่งตู้เสื้อผ้า หนึ่งตู้เก็บอาวุธ...

โอ้แม่เจ้า...! ขนาดในห้องนอนยังต้องมีคลังอาวุธ!

“อืม...” เสียงทุ้มครางทรมานด้วยอาการป่วยที่รุมเร้าเรียกให้แรมโบ้หันมอง

มือเรียวยกขึ้นแตะที่หน้าผากมนของชายหนุ่มเพื่อวัดไข้ ไอร้อน... เพียงแค่แตะแป๊บเดียวก็รู้สึกได้ว่าไข้ขึ้นสูงจริงๆ อีกทั้งใบหน้าที่แดงแจ๋และลมหายใจหอบหนักก็เป็นสัญญาณที่บอกให้รู้ว่า คนๆ นี้ต้องหาหมออย่างด่วนจี๋!

แล้วแรมโบ้ก็ชะงักกึก พลางนึกขึ้นได้ว่าสึนะบอกเขาว่า ฮิบาริไม่ชอบหมอเข้าไส้... อย่างนี้ก็หาหมอไม่ได้นะสิ งั้นก็...ยา

“ต้องหายา อ้าว... แล้วคุณฮิบาริเก็บยาไว้ที่ไหนล่ะครับเนี่ย”

หนุ่มผมยุ่งเหลือบมองชายหนุ่มก่อนส่ายหน้า แล้วจึงเดินหากล่องยาเบื้องต้นที่ทุกครัวเรือนน่าจะมีเก็บไว้ แล้วในที่สุดเขาก็หาเจอ...ที่ซอกหลีบใกล้ถังขยะ

“เก็บยาดีๆ หน่อยเถอะพ่อคู๊ณ... ไม่ใช่ถูกๆ เลยนะเนี่ย”

นม ยาลดไข้ น้ำเปล่าและน้ำใส่กาละมังพร้อมผ้าขนหนูถูกเตรียมพร้อมสำหรับการปฐมพยาบาลขั้นต้น และตอนนี้ก็ถึงขั้นตอนให้คนป่วยกินนม... ถึงดูท่าจะทำได้ยากสุดๆ และมีโอกาสเจอทอนฟาฟาดมากที่สุดด้วย!

“คุณฮิบาริ... ตื่นมาดื่มนมก่อนครับ”

แรมโบ้สะกิดคนบนเตียงเบาๆ ด้วยใบหน้าหวั่นเกรง แหงล่ะ! ก็ไม่รู้ทอนฟาจะลอยมาฟาดหัวเมื่อไรนะสิ!

“ไม่!” เสียงทุ้มใหญ่บอกปัดตามที่คาด

“ไม่ได้นะครับ คุณต้องมีอะไรรองท้องก่อนแล้วจะได้กินยา” หนุ่มผมยุ่งคะยั้นคะยอพลางสะกิดเบาๆ เช่นเดิม

“อยากนักก็กินเองสิ ไอ้สัตว์กินพืช!” มือหนาชักทอนฟาจากใต้หมอนตรงเข้าซัดหน้าหนุ่มหัวยุ่งอย่างรวดเร็ว แต่แล้ว เขาก็หยุดมือไว้ตอนที่อาวุธคู่ใจห่างจากใบหน้าเป้าหมาย 0.1 เซนติเมตร

แรมโบ้น้ำตาตกใน ...ตายหะแล้วกรู งานนี้ตายแน่!!

รอยยิ้มเย็นกับแววตาอันตรายอ่อนแรงลง (หากแต่รังสีสังหารมหาโหดยังคงอยู่) ก่อนจะโยนทอนฟาทิ้งแล้วกระชากแก้วนมจากมือหนุ่มหัวยุ่งขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนเกือบตายเมื่อครู่

โอ้... แม่เจ้า ปาฏิหาร์ยบังเกิดแล้ว

“...เอายามา” ฮิบาริสั่งเสียงแหบแห้ง

ฝ่ายถูกสั่งทำตามอย่างเอ๋อๆ คันปากอยากถามยิบๆ ว่าเมื่อเช้ากินยาผิดสำแดงมารึเปล่า แต่เขายังไม่อยากตายในเร็ววัน จึงสงบปากสงบคำไว้ก่อนดีกว่า

ทันทีที่กินยาเสร็จด้วยความเร็วเหนือเสียง คนป่วยก็กระแทกแก้วน้ำลงกับโต๊ะข้างเตียงดัง ปัง แล้วล้มตัวลงนอนแรงๆ พร้อมตวัดสายตาดุดันเข้าใส่หนุ่มหัวยุ่งที่ยังจ้องเขาเป่ง

“ออกไปได้แล้ว!”

“อา... ครับผม...”

หายาให้กินเสร็จก็ด้อยค่าลงทันตา...

หนุ่มหัวยุ่งเก็บแก้วน้ำแล้วหมายจะรีบหันหลังเดินหนีออกประตูห้องนอนอย่างรวดเร็ว แต่ก็ถูกกระชากแขนไว้จนตัวลอย เซลงนั่งบนเตียงกว้างแทบจะคร่อมคนป่วยอยู่มะรอมมะร่อ

“เอ่อ... คุณฮิบาริ...” แรมโบ้สบตากับฮิบาริด้วยแววตาตื่นๆ หวั่นโดนทอนฟาฟาด

“ซาวาดะเป็นไงบ้าง”

กึก แรมโบ้ชะงักเล็กน้อย ปิดตาลงข้างหนึ่งคล้ายหาคำตอบ

“ก็... ครับ... ว่องโกเล่ก็สบายดี ไม่เจ็บไข้ได้ป่วยอะไรเลยครับ”

“ฉันถามว่าซาวาดะไปกับไอ้สัปปะรดนั้นรอดหรือเปล่า!” ฮิบาริกระชากเสียงถาม ฝ่ามือสากออกแรงบีบแขนอีกฝ่ายจนแรมโบ้ปวดหนึบ

แรมโบ้ทำหน้าเอ๋อ ว่องโกเล่ไปกับสัปปะรด... มุคุโร่...รอด... อ้อ!

“ครับ ยังรักกันหวานชื่นครับ” หนุ่มผมแดงยิ้มอย่างอารมณ์ดี นึกถึงผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกกับบอสว่องโกเล่ที่กำลังคบกันอย่างหวานชื่นมื่นน้ำตาล หวังให้ฮิบาริร่วมยินดีกับความรักของทั้งสองคนนั้น แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่คิดแบบเขา ชายหนุ่มทำหน้าไม่พอใจกับคำตอบ เขาจึงถีบแรมโบ้ไปทางประตูพร้อมตะโกนไล่เสียงดัง

คนโดนถีบส่งเกาหัวแกรกๆ ทั้งตาปิดข้างหนึ่งอยู่ด้านหลังประตู

...ลืมไปสนิทเลยว่าคนๆ นี้ก็ชอบบอสของว่องโกเล่เหมือนกัน...

เออนะ คนมันมีเสน่ห์นี่นา ช่วยไม่ได้ล่ะน้า - -

o(╥﹏╥)o Σ( ° △ °|||)︴(/"〒 _ 〒)/ (⊙＿⊙) ε=(￣。￣;)